Charlemagne

Het eerste wat je opvalt als je voor het eerst in het hart van Charlemagne staat is de rust die heerst in het dorpje. Het lijkt alsof er al jaren amper iets veranderd is en dat het leven er rustig voortkabbelt. Het leven lijkt er in niets op het leven dat Céline vandaag de dag leidt. De glitter, glamour en luxe die Céline nu in haar werk en dagelijks leven omringen bestaan er niet en je ziet met eigen ogen hoe eenvoudig Céline is opgegroeid en hoe haar leven door haar succes letterlijk 180 graden is omgedraaid.

OOp het moment dat je het dorp binnenrijdt uit de richting van Montréal, zie je het eerbetoon aan Céline op de drukke verkeerskruising, waarvan de naam van de weg die het dorp inloopt onlangs is gewijzigd van Rue Notre Dame in Boulevard Céline Dion. Het eerbetoon is een grote blauwgeschilderde wereldbol. Koperen continenten, een wit Céline-logo en metalen letters die passages uit Céline’s songteksten spellen staan symbool voor Céline’s wereldwijde succes en vertellen aan de willekeurige bezoeker hoe trots de inwoners zijn op Céline. En dat het Charlemagne is waar een van de meest succesvolle zangeressen allertijden is opgegroeid.

Céline’s ouderlijk huis aan Boulevard Céline Dion 130, dat onlangs is teruggekocht door de familie Dion en dat nu leegstaat, werd in de jaren ’50 gebouwd door Céline’s vader, Adhémar. Hij draaide elk dubbeltje om het huisje voor zijn groeiende gezin, dat inmiddels vier kinderen telde, te kunnen bouwen. Hij spaarde zelfs elke dag een paar cent uit door in plaats van met de bus, lopend naar zijn werk te gaan. Hij werkte twaalf uur, liep naar huis, en bouwde in de avonduren nog aan zijn huis. Met slechts een paar uur slaap begon de volgende werkdag dan opnieuw. Thérèse zorgde voor de kinderen en zorgde voor de inrichting van het huis.

De kinderen Dion kregen muziek met de paplepel ingegoten. Adhémar speelde accordion en Thérèse viool. De kelder van het huis was de plaats waar muziek gemaakt werd door de oudere Dion kinderen. Verschillende bands werden in de loop van de jaren in de kelder gevormd en haar oudere broers en zussen waren de eerste grote muzikale invloed in Céline’s leven. Ze keek vol bewondering toe en werd van jongs af aan ‘op de keukentafel gezet’ om op te treden voor haar familieleden. Veel oudere inwoners van Charlemagne denken met plezier terug aan de tijd dat de kleine Céline haar eerste stapjes als artiest zette in de muziekbar van de familie Dion “Le Vieux Baril”. Uit de wijde omtrek kwamen mensen naar het barretje in Charlemagne om naar de muziek van de familie Dion te luisteren. Maar de jongste Dion-telg, Céline, was vanaf het begin favoriet en kreeg de bijnaam “La Petite Quebcoise” van de trouwe bezoekers.

Als je nu voor het huis staat lijkt het onmogelijk dat er ooit zestien mensen in hebben gewoond. Het uiterlijk van het huisje is fors verspijkerd door het bedrijfje in kozijnen dat er tot voor kort in zat. Er is niet veel meer te zien van het originele exterieur omdat het volledig is afgedekt met blauwe platen. Misschien wordt er in de toekomst een Céline-museum van gemaakt maar die plannen zijn nog niet definitief. De mensen uit Charlemagne zijn oprecht verwonderd over de fans die uit elke uithoek van de planeet komen om te zien waar hun favoriete zangeres vandaan komt.

Céline noemt Charlemagne vaak. In een boodschap aan de inwoners van Charlemagne ter ere van het 100-jarige bestaan in 2006 zei Céline: “Ondanks de afstand die ons scheidt en ondanks mijn professionele verplichtingen, zal ik altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben voor Charlemagne. Jullie hebben me op zien groeien en hebben bijgedragen aan wie ik vandaag ben. Geen plek ter wereld kan de liefde vervangen die ikheb gekregen, de waarden die me bijgebracht zijn tijdens mijn jeugd in ons kleine huisje aan de Assomption rivier.” In de “These Are Special Times” special uit 1998, kun je zien hoe Céline terugkeert naar Charlemagne en ze laat zien hoe ze elke dag van haar huis naar school liep. Ze gaat ook de bakkerij binnen om een donut te kopen en gaat met de eigenaars op de foto. Deze foto hangt nog altijd in de bakkerij boven de toonbank.

De burgemeester van Charlemagne, Normand Grenier, vertelde onlangs in een interview met een Canadese krant dat waar hij ook ter wereld komt, zijn gemeente wordt geassocieerd met Céline. Toen Charlemagne een zustergemeente zocht in Europa kreeg hij verzoeken van honderden gegadigde gemeenten. Céline heeft het dorpje, dat anders waarschijnlijk nooit was opgevallen, op de kaart gezet. De Dion’s zijn nog steeds erg actief in de gemeenschap en hebben nog steeds een band met de inwoners. Er wonen nog steeds twee broers of zussen van Céline in de gemeente Charlemagne en de Fondation Maman Dion, de stichting van Cëline’s moeder Thérèse, die kinderen uit minimum gezinnen helpt heeft haar kantoor in Charlemagne. Ook is Céline’s vader Adhémar, die overleed op 30 november 2003, er begraven. Céline komt elk jaar nog minstens een keer naar Charlemagne om het graf van haar vader te bezoeken.

Of het museum er in de toekomst gaat komen is afwachten, maar met alle geschiedenis in het achterhoofd is er genoeg te zien voor de echte fan. Het is bijzonder om met eigen ogen te zien waar Céline is opgegroeid, hopelijk krijgen jullie ook nog ooit die kans.