Vertaling interview 7 jours
Nelson en Eddy, de tweeling van Céline Dion en René Angélil, is 1 jaar geworden op zondag 23 oktober 2011. Om deze eerste verjaardag te vieren, nodigden de superster en haar man 70 gasten uit op hun terrein in Jupiter Island voor een intiem feest vol chocolade cake en het gelach van kinderen! Ik kreeg de kans om te praten met de gelukkige ouders, die zeer liefdevol praten over deze gebeurtenis.
Door: Sophie Durocher
Foto’s: Richard Gauthier
Céline, de eerste verjaardag van de tweeling is een speciale gebeurtenis. Hoe zou je deze dag omschrijven?
“Het was de viering van het leven. We konden niet niets doen. We dachten aan een bezoek aan Disney, of onze familie uitnodigen, of een intiem feestje met z’n vijven. Uiteindelijk hebben we besloten om de familie en de mensen die ons hebben geholpen voor, tijdens en na de geboorte van Nelson & Eddy, uit te nodigen. Dit was voor ons ook een kans om iedereen te bedanken. Het was de verjaardag van de twee kleintjes, maar het is vooral de viering van het leven. Het was geweldig! Toen René-Charles 1 jaar werd, heb ik de taart gemaakt. Het was dus voor de hand liggend dat ik dat de taarten voor de tweeling ook zou maken“ zegt Céline lachend. “Ik zei tegen de chef je kan de mooiste taart voor de gasten maken, maar de taart voor de tweeling maak ik!”
De start van een nieuwe carrière!
“Ik stond te popelen!” lacht Céline. “Nadat ik het eerste oor van Mickey had gemaakt, zei ik “Ik kan niet geloven dat ik er nog 3 moet doen!” Ik vind het leuk om taarten te versieren. Ik wil dat ze mooi zijn. Ik maakte een kwart van de taart, toen heb ik mijn zus Linda gevraagd me te helpen de chocolade in de spuitzakken te doen. Er waren allerlei verschillende kleurstoffen: bruin voor de oren, rood voor de tong… Het was erger dan het verven van haar! Maar ik deed het voor mij en de kinderen. Ik vond het leuk om te doen! Het was een prachtige dag.”
Naast familie heb je ook artsen uitgenodigd die voor je hebben gezorgd en je geholpen hebben om zwanger te worden…
“Het is een beetje bedanken voor het leven. Ja, het is de verjaardag van de tweeling, maar kinderen van een jaar weten dat niet echt. Voor ons is het al feest sinds hun geboorte. Dus zeiden we: “We gebruiken deze gelegenheid om de mensen die ons geholpen hebben te bedanken en samen te zijn.”
Het was een feestje waar kinderen en volwassenen een geweldige tijd hadden…
“Inderdaad. De volwassenen konden ontspannen. Ik wilde dat René-Charles, die mij een gelukkige moeder maakt, zichzelf vermaakte. Ik denk dat iedere ouder, als je je kinderen ziet spelen en plezier ziet hebben, van het leven geniet. Het zijn de kleine dingen die het leven ons biedt, die we misschien te vaak voor lief nemen. De kinderen geven ons veel kansen, waaronder het nemen van een pauze. Als we stoppen, realiseren we pas hoe gelukkig we echt zijn. Hoe dan ook, ik had een geweldige tijd met poedersuiker op m’n neus!” zegt Céline lachend. “Het is altijd hetzelfde: 8 minuten voordat de gasten arriveren, kijk je in de spiegel en zie je er zelf uit als Mickey Mouse!”
Oh helemaal niet, je bent prachtig!
“Ik realiseerde me dat ik slagroom op mijn gezicht had, dat mijn haar niet gedaan was en ik geen make-up op had. Ik deed een beetje concealer en mascara op en ik was er klaar voor! Mijn haar en make-up waren niet mijn eerste prioriteit. Ik deed een korte broek en een shirt aan en zette de muziek aan! Bovendien krijg ik deze dagen niet veel slaap, aangezien Nelson nog steeds borstvoeding krijgt. Eddy wilde geen borstvoeding meer vanaf het moment dat hij zijn eerste tandjes kreeg, op 9,5 maand. Dat maakt me wel verdrietig. Bij elk kind leren we dingen. Maar Nelson houdt nog steeds vast aan mijn hartslag. Dat is een groot genoegen.”
In de documentaire, Céline: 3 boys and a new show, praatte je over de mogelijkheid van een 4e kind.
“Het is zeker dat het onderwerp, voor ons, altijd open is. Natuurlijk hebben we al een geweldige grote jongen en twee prachtige baby’s van 1 jaar. We zeggen niet: “Let’s go, we willen meer!”. Maar als iemand vraagt: “Wil je meer kinderen?” dan is het antwoord ja. Gaat het gebeuren? Dat weten we niet. Gaat het lukken in de nabije toekomst? Nee. Natuurlijk, de tijd. De jaren gaan voorbij en het leven vooruit. We kunnen niet zeggen: “We praten er over 10 jaar over.” We willen genieten van wat we hebben, maar het blijft zeker een optie.”
Eerst kon ik Nelson en Eddy niet uit elkaar houden. Maar nu ze peuters zijn, is het verschil duidelijk te zien.
“Wanneer je ze leert kennen zie je de echte verschillen. Ze verschillen niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua persoonlijkheid. Beiden zijn erg emotioneel. Nelson is erg gevoelig. Als hij zijn hoofd stoot, of als z’n broer aan z’n haar trekt, is hij beledigd. Dan huilt hij alsof het het einde van de wereld is. Het is eng!” lacht Céline. “Meneer is beledigd. Hij raakt z’n voedsel aan voor het eten, omdat hij niet weet of hij het in z’n mond doet. Hij is niet erg avontuurlijk. En hij heeft mooie ogen, het is een grote charmeur.”
En hoe is Eddy?
“Eddy is erg op zichzelf. Als hij huilt, horen we hem niet eens. Hij stootte zijn hoofd laatst. De tranen rolden over zijn wangen, maar hij huilde bijna niet. Hij is de jongste, maar als hij een bal gooit, kan je liever uit de weg gaan! Nelson, hij legt de bal neer. Maar Eddy pakt hem op en gooit zo goed als hij kan. Hij is ook erg onafhankelijk.”
Het lijkt erop dat Nelson en Eddy meer op René lijken en René-Charles meer op jou lijkt.
“Ik vind het erg lastig om de gelijkenissen tussen mijn zonen en mij te zien. Ze zijn te mooi om een gelijkenis met mij te vinden!” lacht Céline. “Nelson lijkt op zijn vader. In zijn houding. Eddy heeft veel van Dion. René-Charles, ik vind hem zo lief! Zijn neus is zo schattig. Het zal niet leuk zijn, we moeten ons verstand niet verliezen als de meisjes naar ons huis komen. Ze kunnen beter door de keuken komen, zeg ik je!”
Hij gaat harten breken!
“Ik wil niet dat hij dat gaat doen. Net als alle moeders, weet ik dat hem dingen zullen overkomen, hij zal gekwetst worden. Het is onderdeel van het leven. We willen niet dat onze kinderen gekwetst worden, dat ze lijden. Maar tegelijkertijd, dat is hoe het is. Dat is het leven.”
Toen ik René onlangs zag in Montréal, vroeg ik hem over jou. Hij vertelde me dat je bijna uitkijkt naar Vegas om te ‘relaxen’, omdat je in Jupiter Island was uitgeput door de tweeling.
“Als ik dat zeg, is het omdat mijn kinderen niet slapen. Er zijn een aantal zeer gelukkige ouders met kinderen die veel slapen. Er zijn kinderen die beter eten dan anderen, kinderen die zich beter aanpassen aan het leven dan anderen. De mijne slapen niet, ze willen dat je ze vasthoudt, die gewoonte hadden ze altijd al. Ik ben niet in staat om ze even te laten huilen, zodat ze zelf in slaap vallen. Ik lig bijna in het wiegje met ze. Het is een keuze en ik klaag niet. In Florida doe ik de nachtdienst: ik hou ze omstebeurt vast of soms tegelijker tijd, en naast dat heb ik mijn grote jongen die van tijd tot tijd naar me toe komt. Dus heb ik soms nachten die heel heel heel erg kort zijn. Het is net alsof ik gewend raak aan het wakker blijven. Om 06.00 uur bereid ik René-Charles voor op school. Ik zorg ervoor dat hij zijn lunch heeft, dat hij z’n ontbijt eet en dat hij een douche neemt. Als René er niet is, breng ik hem naar school. Hij heeft ook honkbal training in de middag.”
Dat is een drukke agenda!
“Ik denk dat ik Superwoman ben, met een dag- en nachtdienst. Ik ben altijd in mijn pyjama met crème of broccoli op mijn kleding. Het is de plicht. In Vegas is het anders. Er is daar iemand die ’s nachts voor de kinderen zorgt terwijl ik slaap. Ik moet slapen voor mijn stem. Ik slaap voor mijn werk. Het is niet in die zin dat ik naar Vegas ga om te relaxen. Maar als ik aan het werk ga, is het geen vakantie. Ik kan gewoon wat meer slapen, dus ben ik wat meer uitgerust. Aan de andere kant, mijn geluk is niet hetzelfde… Ik geef de voorkeur aan ‘echt zijn’ en omringd worden door deze familie liefde dan het ontvangen van een ovatie, maar die niets voor mij vult.”
Wat een geweldige conclusie! Nogmaals bedankt voor je gastvrijheid. En bedankt voor het delen van deze foto’s van intieme momenten met de lezers van 7 jours.
“Het is ons een genoegen!”
Meneer Angélil, dacht je van deze eerste verjaardag?
“De tijd vliegt! Al één jaar! De tweeling groeit en leert elke dag zo veel. Ze verbazen ons! Ze kennen nu het verschil tussen ‘papa’ en ‘mama’. Het is geweldig om te zien. En we moeten niet vergeten dat René-Charles, alweer 10 jaar, ook elke dag groeit en nieuwe dingen leert.”
Wie heeft u uitgekozen om uit te nodigen voor de eerste verjaardag van de tweeling?
“We hebben de familieleden uitgenodigd. Maar ook de artsen die hebben geholpen om het wonder (de geboorte van Nelson & Eddy) voor elkaar te krijgen en voor Céline en mij zorgen, mogen natuurlijk niet ontbreken!”
Het is een mooi eerbetoon, om hen een klein stukje te geven van wat ze voor jullie hebben gedaan.
“Ze werden onze vrienden.”
Ze hebben jullie het leven gegeven…
“Absoluut!”
Heeft Céline dit feestje gepland?
“Ja. Er was een tent met veel carnaval spelletjes voor alles kinderen. Het thema was Disney, dus Mickey Mouse was overal.”
Hoe zorgen jullie ervoor dat, ondanks dat jullie in een groot huis wonen en luxe kennen, de kinderen begrijpen dat waarde niet het belangrijkste is bij de cadeautjes?
“Dit is onze eerste zorg. We voeden ze op met dezelfde waarden als die Céline en ik hebben geleerd van onze families. Dat was ook onze eerste zorg met René-Charles, en vandaag praat iedereen over de gulheid en grote waardering van onze zoon. We zullen hetzelfde doen met Nelson en Eddy.”
Dit komt ook tot uiting in de foto’s, het verlangen om een nauwe band te creëren met de familie. Het was geen feestje met een grote hoeveelheid cadeautjes.
“Het was een feestje voor de peuters. Alle gasten namen hun kinderen en zelfs kleinkinderen mee. Het was een prachtige dag met veel spelletjes, zoals carnaval!”
“Nee, maar misschien zou ik dat wel moeten” lacht René. “Maar eerlijk gezegd, ik heb geen leeftijd. Ik geef niet om aantallen. Ik denk er nooit aan.”
